ΜΑΣ ΔΟΚΙΜΑΣΑΝ

Η παχυσαρκία προκαλεί 4 στα 10 κρούσματα καρκίνου

tromekala

Επιστήμονες από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας εξέτασαν πάνω από 1.000 μελέτες και διαπίστωσαν ότι τα περιττά κιλά ευθύνονται για τουλάχιστον 13 μορφές καρκίνου

Ισχυρά στοιχεία που συσχετίζουν τα περιττά κιλά με τουλάχιστον 13 μορφές καρκίνου εντόπισε ομάδα εργασίας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) επανεξετάζοντας τα ευρήματα περισσότερων από 1.000 μελετών.

Οπως γράφουν οι επιστήμονες στην «Ιατρική Επιθεώρηση της Νέας Αγγλίας» (NEJM), είναι ήδη τεκμηριωμένο ότι πέντε καρκίνοι είναι πολύ συχνότεροι στους υπέρβαρους και στους παχύσαρκους ανθρώπους. Αυτοί είναι το αδενοκαρκίνωμα του οισοφάγου, ο καρκίνος του παχέος εντέρου, του μαστού μετά την εμμηνόπαυση και οι καρκίνοι της μήτρας και του νεφρού.

Η νέα ανάλυση αποδεικνύει ότι υπάρχουν ακόμα οκτώ καρκίνοι που σχετίζονται έντονα με το περιττό λίπος: ο καρκίνος στην καρδιακή μοίρα του στομάχου (είναι το τμήμα του στομάχου που βρίσκεται πιο κοντά στον οισοφάγο), του ήπατος, της χοληδόχου κύστεως, του παγκρέατος, του θυρεοειδούς, των ωοθηκών, το πολλαπλούν μυέλωμα (είναι καρκίνος του αίματος) και το μηνιγγίωμα (είναι όγκος του εγκεφάλου, ο οποίος στο 85% των περιπτώσεων είναι καλοήθης αλλά στο 15% κακοήθης).

Οπως δήλωσε στην εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς» ο δρ Γκράχαμ Κόλντιτζ, καθηγητής Ιατρικής και Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, στο Σεντ Λούις, οι καρκίνοι αυτοί ευθύνονται για το 42% όλων των νέων διαγνώσεων καρκίνου.

«Μόνο το κάπνισμα μπορεί να συγκριθεί με την παχυσαρκία ως περιβαλλοντικός παράγων κινδύνου για καρκίνο» είπε. «Και αυτό είναι πολύ σημαντικό μήνυμα για τους μη καπνιστές. Πλέον η παχυσαρκία βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των παραγόντων που πρέπει να μας προβληματίζουν».

Ο δρ Κόλντιτζ που ηγήθηκε της ομάδας εργασίας της Διεθνούς Υπηρεσίας Ερευνας του Καρκίνου (IARC), η οποία υπάγεται στον ΠΟΥ, εξήγησε ότι το περιττό σωματικό βάρος σχετίζεται με σημαντικές μεταβολικές και ορμονικές δυσλειτουργίες καθώς και με τη χρόνια φλεγμονή – παράγοντες που παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη του καρκίνου.

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, υπάρχουν μερικές (λίγες) ενδείξεις ότι τα περιττά κιλά θα μπορούσαν να σχετίζονται και με τρεις ακόμα μορφές καρκίνου: του μαστού στους άνδρες, του προστάτη και το διάχυτο λέμφωμα από μεγάλα Β-κύτταρα (είναι η πιο συχνή μορφή μη Χότζκιν λεμφώματος).

Αντιθέτως, είναι ανεπαρκή τα στοιχεία για να συσχετισθεί η παχυσαρκία με τον καρκίνο του οισοφάγου εκ πλακωδών κυττάρων, του κατώτερου στομάχου (σώμα, πυλωρικό άντρο), του πνεύμονα, της χοληφόρου οδού, του μελανώματος στο δέρμα, των όρχεων, της ουροποιητικής οδού και με τα γλοιώματα του εγκεφάλου ή του νωτιαίου μυελού.

Με βάση τον ΔΜΣ

Στις μελέτες που εξέτασαν οι ερευνητές, ο κίνδυνος καρκίνου αυξανόταν με τις τιμές Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) πάνω από το φυσιολογικό, δηλαδή πάνω από 25 kg/m2 και σε μερικές μορφές καρκίνου αυξανόταν κατ’ αναλογία με τα περιττά κιλά (όσο περισσότερα τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος).

Μπορεί άραγε το αδυνάτισμα να μειώσει τον κίνδυνο αυτόν; «Αν και έρευνες σε ζώα υποδηλώνουν πως ναι, ανάλογη μελέτη σε ανθρώπους είναι πολύ δύσκολο να γίνει, διότι λίγοι αδυνατίζουν και κατορθώνουν να μην ξαναπαχύνουν ποτέ» απαντά ο δρ Κόλντιτζ. «Ετσι, η προτεραιότητά μας πρέπει να είναι εξαρχής η αποφυγή των περιττών κιλών».

Ο ΔΜΣ υπολογίζεται όταν διαιρεθεί το βάρος (σε κιλά) με το τετράγωνο του ύψους σε μέτρα (kg/m2). Οι τιμές του από 18,5 έως 24,9 σημαίνουν φυσιολογικό βάρος, από 25 έως 29,9 υπέρβαρο άτομο και από 30 και πάνω παχυσαρκία.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

Advertisements

Πόσο υγιεινά είναι τα ψητά λαχανικά;

trome kala

Τα ψητά λαχανικά είναι πεντανόστιμα, ιδίως όταν έχουν σκουρύνει και έχουν γίνει τραγανά και προσθέτει κανείς μια ιδέα ελαιόλαδο και λίγο αλάτι και μυρωδικά από πάνω. Είναι όμως υγιεινά ή το ψήσιμο σε δυνατή θερμοκρασία καταστρέφει τα θρεπτικά συστατικά τους;

Αν και η έκθεσή τους σε υψηλές θερμοκρασίες μπορεί να αλλάξει τη θρεπτική αξία τους μειώνοντας τα επίπεδα μερικών βιταμινών, μπορεί και να παράσχει οφέλη όσον αφορά άλλα συστατικά, απαντούν στην εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς» αμερικανοί διαιτολόγοι. Επιπλέον, ωμά ή ψημένα τα λαχανικά αποτελούν πλούσιες πηγές φυτικών ινών και ιχνοστοιχείων, αλλά φτωχές πηγές θερμίδων.

«Αν το ψήσιμο στη σχάρα ή στα κάρβουνα είναι αυτό που χρειάζεται κάποιος για να φάει λαχανικά, πρέπει να το κάνει» λέει η δρ Αλις Λίχτενσταϊν, διευθύντρια του Εργαστηρίου Καρδιαγγειακής Διατροφής του Πανεπιστημίου Tufts στη Βοστώνη. «Ο μεγαλύτερος αγώνας των διαιτολόγων είναι να πείσουν μικρούς και μεγάλους να τρώνε περισσότερα φρούτα και λαχανικά».

Οπως εξηγεί η δρ Λίχτενσταϊν, το μαγείρεμα των λαχανικών ελαττώνει τα επίπεδα ορισμένων υδατοδιαλυτών βιταμινών όπως η C και ορισμένες βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Ωστόσο, την ίδια στιγμή διευκολύνει την απορρόφηση ορισμένων άλλων συστατικών όπως το λυκοπένιο, το οποίο έχει καρδιοπροστατευτικές ιδιότητες και υπάρχει σε αφθονία σε λαχανικά όπως η ντομάτα.

Πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι οι μαγειρεμένες ντομάτες παρέχουν υψηλότερα επίπεδα λυκοπενίου στον οργανισμό απ’ ό,τι οι ωμές. Κατά τον ίδιο τρόπο, τα μαγειρεμένα καρότα παρέχουν υψηλότερα επίπεδα καροτενοειδών, μιας ομάδας ισχυρών αντιοξειδωτικών ουσιών.

Το ιδανικό, πάντως, είναι να μην τρώτε λαχανικά μαγειρεμένα με έναν τρόπο, ούτε ένα είδος λαχανικών. Οι ειδικοί συνιστούν άλλοτε να τα τρώτε βραστά και άλλοτε ψητά ή ωμά, ούτως ώστε να αποκομίζετε τα μέγιστα από τα θρεπτικά συστατικά τους, καθώς και να προσπαθείτε να καταναλώνετε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ποικιλία λαχανικών διότι το καθένα διαθέτει τα δικά του θρεπτικά συστατικά.

«Το βράσιμο στον ατμό είναι ένας πολύ καλός τρόπος μαγειρέματος, διότι χρησιμοποιεί έμμεση, υγρή θερμότητα για να μαγειρέψει τα λαχανικά σε σύντομο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν ιδιαίτερες μειώσεις στα θρεπτικά συστατικά τους» λέει η δρ Λίμπι Μιλς, εκπρόσωπος της Ακαδημίας Διατροφής και Διαιτητικής των ΗΠΑ.

tromekala

Προσοχή στα πρόσθετα

Αυτό που πρέπει να προσέχετε είναι τα πρόσθετα συστατικά της συνταγής σας, ιδίως το ελαιόλαδο και το αλάτι, προσθέτει. Ναι μεν λίγο ελαιόλαδο είναι πολύ θρεπτικό και απαραίτητο, αλλά σε λογική ποσότητα διότι παρέχει πολλές θερμίδες. Επιπλέον, άλλο είναι να βάλετε λίγο λάδι προς το τέλος του ψησίματος (ή του βρασίματος) των λαχανικών, άλλο (καλύτερο ακόμα) να το προσθέτετε ωμό στο πιάτο σας και άλλο να το κάψετε σε σημείο να βγάζει καπνούς.

«Η υπερθέρμανση του ελαιολάδου το διασπά, αλλοιώνει τη γεύση του και απελευθερώνει επιβλαβείς ελεύθερες ρίζες οξυγόνου» λέει η διαιτολόγος δρ Λέσλι Μπεκ. «Και αν χρησιμοποιείτε έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, το οποίο διαθέτει φυτοχημικές ουσίες με αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες, τις καταστρέφετε με την υπερβολική θερμότητα».

Αν θέλετε να προστατεύσετε την ποιότητα των λαχανικών και του ελαιολάδου που θα χρησιμοποιήσετε, μια καλή ιδέα είναι να τα μισοβράσετε πριν τα βάλετε στη σχάρα, συνιστά.

Οσον αφορά το αλάτι, το πόσο και αν μπορείτε να βάλετε εξαρτάται από συνοδά προβλήματα υγείας που ενδεχομένως έχετε. Σε γενικές γραμμές, προσπαθήστε να νοστιμίζετε τα λαχανικά σας περισσότερο με μπαχαρικά και λιγότερο με αλάτι, λένε οι ειδικοί.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία


Πόση ώρα πρέπει να τρέξεις για να κάψεις 1 κομμάτι πίτσα

tromekala


Η γυμναστική μάς προστατεύει από 13 μορφές καρκίνου

trome kala

Όποιος χρειάζεται ένα ισχυρό κίνητρο για να σηκωθεί από την καρέκλα και να αρχίσει να γυμνάζεται, μπορεί να το βρει σε μία νέα ανάλυση που αποκαλύπτει ότι, εκτός από όλα τα άλλα οφέλη που παρέχει στην υγεία, η συστηματική γυμναστική μειώνει σημαντικά και τον κίνδυνο εκδηλώσεως όχι μίας ούτε δύο, αλλά 13 διαφορετικών μορφών καρκίνου.

Μάλιστα η αντικαρκινική δράση της δεν περιορίζεται στους ανθρώπους με φυσιολογικό σωματικό βάρος, αλλά επεκτείνεται και σε όσους διαθέτουν περιττά κιλά.

Η άποψη ότι η άσκηση μειώνει την επιρρέπεια στον καρκίνο ασφαλώς δεν είναι καινούργια. Πολλές μελέτες κατά το παρελθόν έχουν δείξει πως όσοι γυμνάζονται συστηματικά τείνουν να εκδηλώνουν καρκίνο με μειωμένη συχνότητα, σε σύγκριση με όσους διάγουν καθιστική ζωή.

Ωστόσο οι μελέτες αυτές είχαν ως επί το πλείστον εστιασθεί στην δυνητική συσχέτιση μεταξύ της γυμναστικής και ορισμένων συχνών καρκίνων, όπως αυτός του μαστού στις γυναίκες και οι καρκίνοι του παχέος εντέρου και του πνεύμονα στα δύο φύλα. Έτσι, ανοικτό παρέμενε το ερώτημα αν θα μπορούσε να δράσει προστατευτικά και εναντίον άλλων μορφών της νόσου.

Για να βρουν μία απάντηση, επιστήμονες από το Εθνικό Ίδρυμα Καρκίνου (NCI) των ΗΠΑ, το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και από ερευνητικά κέντρα ανά τον κόσμο, εξέτασαν συνδυαστικά 12 μεγάλες επιδημιολογικές μελέτες που άρχισαν πριν από πολλά χρόνια σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Οι μελέτες αυτές είχαν συμπεριλάβει 1,44 εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες που είχαν συμπληρώσει αναλυτικά ερωτηματολόγια για την άσκηση, την ένταση και τη συχνότητά της.

Οι μελέτες είχαν επίσης καταγράψει ποιοι και πόσοι εθελοντές εκδήλωσαν καρκίνο έπειτα από τουλάχιστον μία δεκαετία παρακολούθησης.

Όπως γράφουν οι ερευνητές στο τρέχον τεύχος του ιατρικού περιοδικού «JAMA Internal Medicine», χρησιμοποιώντας εξελιγμένες μεθόδους στατιστικής ανάλυσης κατόρθωσαν να υπολογίσουν πόσο επηρέαζε η ήπιας ή μεγάλης εντάσεως γυμναστική (λ.χ. το βάδην και το τζόγγινγκ, αντιστοίχως) τις πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου.

Η επίδρασή της απεδείχθη ότι ήταν καθοριστική. Ακόμα και οι εθελοντές που γυμνάζονταν με μέτρια ένταση και για λίγη ώρα τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας είχαν σημαντικά λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν τις 13 μορφές καρκίνου, σε σύγκριση με όσους δεν γυμνάζονταν καθόλου.

Οι καρκίνοι αυτοί ήταν του μαστού, του πνεύμονα και του παχέος εντέρου (σε συμφωνία και με τις παλαιότερες μελέτες), αλλά και του ήπατος, του οισοφάγου, του νεφρού, του στομάχου, του ενδομητρίου, του αίματος, του μυελού των οστών, της κεφαλής & τραχήλου, του πρωκτού και της ουροδόχου κύστεως.

Η νέα ανάλυση έδειξε ακόμα πως όσο περισσότερο γυμνάζονταν οι εθελοντές, τόσο το καλύτερο. Όταν συγκρίθηκαν εκείνοι που γυμνάζονταν περισσότερο απ’ όλους με εκείνους που γυμνάζονταν λιγότερο απ’ όλους, οι καλογυμνασμένοι διαπιστώθηκε ότι είχαν κατά 20% λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν τις περισσότερες από τις 13 προαναφερθείσες μορφές καρκίνου.

Ακόμα καλύτερο, δε, ήταν το εύρημα ότι η προστατευτική δράση της άσκησης παρέμεινε ισχυρή όταν οι ερευνητές συνυπολόγισαν το σωματικό βάρος των εθελοντών. Στην πραγματικότητα, οι υπέρβαροι και παχύσαρκοι εθελοντές που γυμνάζονταν συστηματικά, διέτρεχαν μειωμένο κίνδυνο καρκίνου σε σχέση με τους υπέρβαρους που περνούσαν τις μέρες τους αναπαυτικά καθισμένοι στις καρέκλες.

Ναι μεν, αλλά…

Βέβαια, η νέα ανάλυση συσχέτισε την συστηματική γυμναστική με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης δύο άλλων μορφών καρκίνου: του κακοήθους μελανώματος στο δέρμα και του βραδέως εξελισσόμενου καρκίνου του προστάτη.

Τα ευρήματα αυτά μπορούν εύκολα να ερμηνευθούν με βάση δύο χαρακτηριστικά των ασκουμένων, έσπευσε να εξηγήσει ο επικεφαλής ερευνητής δρ Στήβεν Μουρ, από το NCI. Το πρώτο είναι πως οι ασκούμενοι είθισται να γυμνάζονται (και) σε υπαίθριους χώρους, επομένως «είναι πιθανότερο να υποστούν ηλιακά εγκαύματα, συγκρινόμενοι με όσους περπατούν σπανίως κάτω από τον ήλιο – και τα εγκαύματα είναι ισχυρός παράγοντας κινδύνου για μελάνωμα», είπε.

Πρακτικά αυτό σημαίνει πως ποτέ δεν πρέπει να βγαίνετε για τζόγγινγκ ή βάδην, δίχως να αλείψετε πρώτα όλα τα εκτεθειμένα τμήματα του σώματός σας με άφθονο αντηλιακό, καθώς και ότι θα αποφεύγετε την υπαίθρια άσκηση τις ώρες που «καίει» περισσότερο ο ήλιος – ειδάλλως θα πρέπει να φοράτε ρούχα που καλύπτουν το σώμα, καπέλο με φαρδύ γείσο και, βεβαίως, γυαλιά ηλίου.

Όσον αφορά τους βραδέως εξελισσόμενους προστατικούς όγκους, η αυξημένη συχνότητά τους μπορεί να εξηγηθεί πολύ απλά με την αυξημένη προσοχή που δίνουν οι ασκούμενοι στην υγεία τους – μία προσοχή που εκφράζεται και με τα πιο συχνά τσεκ απ, τα οποία μοιραία αποκαλύπτουν και την παρουσία μη απειλητικών όγκων, είπε ο δρ Μουρ.

Πώς μπορεί, όμως, να μας προστατεύει η άσκηση από τον καρκίνο; Ο αιτιολογικός μηχανισμός δεν έχει ακόμα αποσαφηνιστεί, αλλά πιθανότατα αποτελεί συνδυασμό ορμονικών μεταβολών, φλεγμονωδών διεργασιών, μεταβολικών λειτουργιών και ενεργειακής ισορροπίας, απάντησε ο δρ Μουρ, που είναι ο ίδιος δρομέας.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ – ΤΡΕΧΩ


Γαλακτικό οξύ: Αθωώνοντας τον… δαίμονα του πιασίματος

trome kala

«Δεν μπορώ άλλο, γαλάκτωσα!». Οι λίγο πιο έμπειροι δρομείς θα έχετε ακούσει αρκετές φορές τη συγκεκριμένη ατάκα σε προπονήσεις ή αγώνες. Είναι από τις δημοφιλέστερες εκφράσεις που χρησιμοποιούνται για να περιγραφεί η κόπωση και το σφίξιμο που νιώθει ο δρομέας στους μυς του.

Το γαλακτικό οξύ είναι ένα μεταβολικό υποπροϊόν που σχηματίζεται στους μυς όταν εργάζονται και οι απαιτήσεις του οργανισμού σε ενέργεια αυξάνονται. Κατά το παρελθόν έχει δαιμονοποιηθεί και συνεπώς κατηγοριοποιηθεί στους εχθρούς των αθλητών.

Οι κακές γλώσσες έλεγαν πως δεν συνεισφέρει στην καλύτερη απόδοση· αντιθέτως, το γαλακτικό οξύ έχει κατηγορηθεί ότι προκαλεί κόπωση των μυών ενώ ευθύνεται και για τους πόνους από το πιάσιμο.

Εάν όμως παίζαμε με τους επιστήμονες το παιχνίδι αλήθεια ή ψέματα, εκείνοι θα απαντούσαν με κατηγορηματικό τρόπο ότι όλα τα παραπάνω είναι αναληθή.

«Ο,τι παράγει από τη φύση του ο ανθρώπινος οργανισμός δεν μπορεί να είναι βλαπτικό. Αυτές οι αντιλήψεις έχουν αναθεωρηθεί» τονίζει ο αναπληρωτής καθηγητής στο ΤΕΦΦΑ του Πανεπιστημίου Αθηνών, ειδικός στην άσκηση για όλους, Νικήτας Νικηταράς.

Αλλωστε, πρόσφατες έρευνες αθωώνουν το γαλακτικό οξύ, με τους ερευνητές να επιμένουν ότι οι παλιές θεωρίες πρέπει να παραμεριστούν.

Οι αλήθειες και τα ψέματα για το γαλακτικό οξύ μέσα από επτά ερωτήσεις:

Τι είναι το γαλακτικό οξύ;

«Παράγεται κατά την έντονη άσκηση και συνεπώς αποτελεί προϊόν του ανθρώπινου εργοστασίου» απαντά ο κ. Νικηταράς σε εκείνους που ακόμη πιστεύουν ότι το γαλακτικό οξύ είναι απόβλητο.

Αντίθετα, νεότερα δεδομένα δείχνουν ότι πρόκειται για έναν σημαντικό βοηθό του οργανισμού, ιδίως όταν αυτός καλείται να αντεπεξέλθει σε πιεστικές και κοπιαστικές καταστάσεις.

tromekala

Πώς και πότε το παράγει ο οργανισµός;

Το σώμα παράγει γαλακτικό οξύ όταν διασπά υδατάνθρακες για ενέργεια. Κατά την υπομέγιστη προπόνηση, το λίπος είναι η κύρια πηγή ενέργειας που χρησιμοποιεί ο οργανισμός.

Ομως, όταν ο αθλητής φθάσει στο 50% της μέγιστης ικανότητάς του, ο οργανισμός στρέφεται στους υδατάνθρακες για να τροφοδοτήσει την άσκηση. Οσο περισσότερο χρησιμοποιεί τους υδατάνθρακες τόσο περισσότερο γαλακτικό οξύ παράγει.

Είναι ένοχο για τη µυϊκή κόπωση;

Οι αθλητές και κυρίως οι προπονητές παλαιάς κοπής πιστεύουν ότι το γαλακτικό οξύ ευθύνεται για τη μυϊκή κόπωση, επειδή τους οξειδώνει αρκετά ώστε να συσπώνται αποτελεσματικά. Αυτή όμως η πεποίθηση είναι αναληθής. Και αυτό γιατί το γαλακτικό οξύ δεν ευθύνεται για τη διαδικασία αυτή.

Μάλιστα, πρόσφατες μελέτες συνδέουν το γαλακτικό οξύ με τον περιορισμό της κόπωσης καθώς μετριάζει τις επιπτώσεις ενός φαινομένου που ονομάζεται αποπόλωση.

Προκαλεί πιάσιµο των µυών;

Η απάντηση που δίνουν οι επιστήμονες είναι κατηγορηματική και συνοψίζεται στο «όχι». Απόδειξη; Οταν κάποιος διανύει μεγάλες αποστάσεις ακολουθώντας μια άσκηση χαμηλής έντασης παράγει πολύ λίγο γαλακτικό οξύ, αλλά την επόμενη ημέρα οι μύες είναι ιδιαίτερα πιασμένοι.

Συνεπώς, σύμφωνα με τους ίδιους, το πιάσιμο είναι μια ζημιά που προκαλείται από οξειδωτικό στρες και φλεγμονή.

«Ο τρόπος με τον οποίο τελειώνουν οι αθλητές την άσκηση είναι το ωμέγα της προπόνησης. Οι ασκήσεις αποθεραπείας ώστε να επανέλθουν οι μύες στη φυσική τους διάσταση αλλά και το μπάνιο πρέπει να αποτελούν μέρος της ρουτίνας τους, ώστε να χαλαρώσει το μυϊκό σύστημα» τονίζει ο κ. Νικηταράς.

Το γαλακτικό οξύ συνεισφέρει στην άσκηση;

Η αναγέννηση των μιτοχονδρίων έχει συνδεθεί με την παραγωγή γαλακτικού οξέος. Η ανακάλυψη έγινε το 2006 από τους ερευνητές του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

Τότε ο καθηγητής Φυσιολογίας της Ασκησης Τζορτζ Μπρουκς κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: «Η άσκηση αυξάνει την παραγωγή μιτοχονδρίων στα μυϊκά κύτταρα. Στα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας – δηλαδή, στα μιτοχόνδρια – το γαλακτικό οξύ καίγεται ως καύσιμο».

Οι καλύτεροι αθλητές παράγουν λιγότερο;

Το παράδειγμα των Αμερικανών Μάικλ Φελπς και Μεμπ Κεφλεζίγκι πιθανόν να προκαλέσει αρχικά σύγχυση, είναι όμως ενδεικτικό για το πόσο ωφέλιμο είναι το γαλακτικό οξύ.

Μερικοί από τους καλύτερους αθλητές, όπως ο πολυολυμπιονίκης κολυμβητής και ο πρωταθλητής μαραθωνοδρόμος, φαίνεται να παράγουν λιγότερο γαλακτικό οξύ κατά την έντονη άσκηση συγκριτικά με αθλητές μικρότερου βεληνεκούς.

Σε αυτό το εύρημα πατούσαν και οι παλαιότερες θεωρίες: πίστευαν, δηλαδή, ότι το γαλακτικό οξύ είναι ένα υποπροϊόν – ή ακόμη χειρότερα ένα τοξικό απόβλητο – που όχι μόνο δεν βοηθά στις επιδόσεις των αθλητών αλλά τις σαμποτάρει προκαλώντας μυϊκή κόπωση.

Γι’ αυτό και μερίδα προπονητών ακολουθούσε πιστά τον κανόνα του γαλακτικού κατωφλιού – συμβούλευαν δηλαδή τους αθλητές να μην ξεπερνούν το σημείο έντασης της άσκησης που πυροδοτεί την παραγωγή και συσσώρευση γαλακτικού οξέος.

Τελικά, ποιο είναι το µυστικό των πρωταθλητών;  

Τόσο ο Φελπς όσο και ο Κεφλεζίγκι δεν παράγουν λιγότερο γαλακτικό οξύ για να αποδίδουν περισσότερο. Αντίθετα, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι χρησιμοποιούν περισσότερο για την παραγωγή ενέργειας.

Ειδικότερα έχει υπολογιστεί  ότι περίπου το 75% του γαλακτικού οξέος που παράγεται εντός των μυϊκών κυττάρων χρησιμοποιείται ως καύσιμο και το υπόλοιπο 25% διαρρέει στο αίμα.

Οι επιστήμονες συμπεραίνουν λοιπόν ότι οι αθλητές που σπάνε τα ρεκόρ καίνε το 85% του γαλακτικού οξέος και γι’ αυτό στο αίμα τους ανιχνεύονται μικρότερες ποσότητες.

«Σε κάθε περίπτωση», επισημαίνει ο κ. Νικηταράς, «οι αθλούμενοι θα πρέπει να έχουν το εξής κατά νου: ο Ιπποκράτης ήταν μεν υπέρμαχος της άσκησης με μέτρο, όμως δεν παρέλειψε να δώσει συμβουλές για τον πρωταθλητισμό.

»Ελεγε, λοιπόν, ότι οι αθλητές θα πρέπει να γνωρίζουν ότι όσο πιο αργά και όσο πιο σταδιακά οδηγήσουν τον οργανισμό τους στην κατάκτηση μιας επίδοσης τόσο πιο σίγουρο είναι ότι θα διατηρήσουν την επίδοση αυτή. Και αυτό συνάδει με τα επιστημονικά τεκμήρια».

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ – ΤΡΕΧΩ


Είναι ρεαλιστική η καθημερινή σωματική άσκηση;

Get down to business!

Το κατά πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να έχει τον χρόνο να ασκείται καθημερινά, λαμβανομένων υπόψη των υποχρεώσεων του σύγχρονου τρόπου ζωής, παραμένει ζητούμενο.

Η σωματική άσκηση θεωρείται σήμερα απαραίτητο συμπλήρωμα της ζωής. Ακόμα και για τους αρρώστους με καρδιακή ανεπάρκεια όπου η προσπάθεια συνδέεται πάντα με εκδήλωση δύσπνοιας, η άσκηση αποδείχθηκε ότι συμβάλλει στην καλύτερη εξέλιξη του αρρώστου και στην επιβίωσή του.

Ομως τι θεωρείται επαρκής άσκηση; Οι κατευθυντήριες οδηγίες που είναι διεθνώς αποδεκτές μιλούν για 150 λεπτά (2 1/2 ώρες) την εβδομάδα. Εντούτοις, ο στόχος αυτός θεωρείται δύσκολα πραγματοποιήσιμος ιδιαίτερα από υπερηλίκους και άτομα με ορθοπεδικά προβλήματα.

Η καθιστική ζωή έχει αποδειχθεί από σειρά μελετών ότι προδιαθέτει για σακχαρώδη διαβήτη, στεφανιαία νόσο και ορισμένες μορφές καρκίνου. Βέβαια η άσκηση καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα, από την απλή σουηδική γυμναστική, το ποδήλατο και τη γυμναστική με όργανα μέχρι την εργώδη άσκηση. Ομως το θέμα δεν τίθεται με το ερώτημα ποια μορφή της είναι προτιμότερη, αλλά το πόσο ωφελεί η ελάχιστη άσκηση.

Δυο πρόσφατα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στο επίσημο περιοδικό της Βρετανικής Ιατρικής Εταιρείας (BMJ) υποστηρίζουν ότι 20 λεπτά άσκησης μερικές φορές τον μήνα αλλά ακόμα και η απλή κίνηση μέσα στο σπίτι ελαττώνουν την πιθανότητα πρόωρου θανάτου και προάγουν τη μακροβιότητα. Ακόμα και σε αυτούς που παρακολουθούν συνεχώς τηλεόραση, οι ερευνητές συνιστούν να σηκώνονται από το κάθισμα και να περπατούν την ώρα των διαφημίσεων.

Αραγε είναι όλα αυτά υπερβολικά; Αντίθετα, είναι απόλυτα ρεαλιστικά ιδιαίτερα όταν γνωρίζουμε τι κινητοποιείται κατά την άσκηση. Κατά την άσκηση ενεργοποιείται κυρίως το ενδοθήλιο, δηλαδή ο εσωτερικός χιτώνας των αρτηριών, που παράγει μια σειρά αγγειοδιασταλτικών ουσιών, αντιθρομβωτικών ουσιών, οι οποίες δεν αφήνουν εύκολα το αίμα να πήζει και να δημιουργεί θρόμβους μέσα στις φλέβες ή τις αρτηρίες της καρδιάς ή του εγκεφάλου.

Ετσι, αποφεύγονται οι πνευμονικές εμβολές, τα εμφράγματα του μυοκαρδίου και τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια.

Τέλος, όσον αφορά την καθημερινή άσκηση, η ελάχιστη είναι εφικτή έστω και ως απλή κινητοποίηση με το σήκωμα από την πολυθρόνα. Είναι αναμφισβήτητα πιο ευεργετική από την απόλυτη ακινησία.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία


Ασπίδα στην κατάθλιψη η γυμναστική

tromekala

Η γυμναστική μπορεί να προφυλάξει το μυαλό από την κατάθλιψη μέσω άγνωστων έως τώρα επιδράσεων που ασκεί στους μυς, σύμφωνα με νέα μελέτη σε ποντίκια που επιβεβαιώθηκε και σε ανθρώπους.

Το εύρημα αυτό μπορεί να έχει ευρείες επιδράσεις σε όσους νιώθουν ότι οι στενοχώριες της ζωής απειλούν την ψυχική υγεία τους, γράφει η εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς».

Οι ειδικοί ξέρουν εδώ και χρόνια ότι ακόμα και το ήπιο στρες, αν είναι συνεχές, μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη της κατάθλιψης και άλλων διαταραχών της ψυχικής διάθεσης.

Ξέρουν επίσης ότι η άσκηση δρα προστατευτικά εναντίον της κατάθλιψης, καθώς αλλεπάλληλες μελέτες σε ζώα και σε ανθρώπους έχουν δείξει ότι με κάποιο τρόπο αυξάνει τη συναισθηματική ανθεκτικότητα.

Ωστόσο, έως τώρα δεν ήξεραν πώς ακριβώς προστατεύει την ψυχική υγεία.

Για να βρουν απάντηση, επιστήμονες από το Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Καρολίνσκα, στη Στοκχόλμη, εξέτασαν τη συμπεριφορά και την εγκεφαλική λειτουργία μιας ομάδας κοινών ποντικιών, στα οποία συχνά αλλά διακοπτόμενα προκαλούσαν ήπιο στρες (λ.χ. τα περιόριζαν σε ένα χώρο ή αναβόσβηναν τα φώτα).

Μέχρι το πέρας πέντε εβδομάδων, τα ζώα επιδείκνυαν συμπεριφορές που οι ερευνητές ξέρουν ότι υποδηλώνουν κατάθλιψη: είχαν χάσει βάρος, δεν αναζητούσαν τις λιχουδιές με ζάχαρη που άφηναν οι ερευνητές στα κλουβιά τους (αυτό υποδηλώνει ότι δεν ένιωθαν πια ευχαρίστηση) και αδιαφορούσαν αν έκανε παγωνιά ή όχι στον χώρο όπου βρίσκονταν (κανονικά, θα έπρεπε να προσπαθούν να βρουν διέξοδο από το ψύχος).

Οι ερευνητές επανέλαβαν το ίδιο ακριβώς πείραμα με άλλη ομάδα ποντικιών, τα οποία ήταν γενετικώς τροποποιημένα ώστε να υπερπαράγουν ένα ένζυμο γνωστό ως PGC-1alpha1. Προγενέστερες μελέτες σε ποντίκια και σε ανθρώπους έχουν δείξει ότι το συγκεκριμένο ένζυμο υπερπαράγεται από τους μυς κατά τη γυμναστική και οι ερευνητές ήθελαν να εξακριβώσουν αν είναι αυτό που προστατεύει τον εγκέφαλο από την κατάθλιψη.

Οπως διαπίστωσαν οι ερευνητές, τα γενετικώς τροποποιημένα ποντίκια επέδειξαν απλώς συμπτώματα ενόχλησης: έχασαν μεν λίγο βάρος, αλλά εξακολούθησαν να αναζητούν τις λιχουδιές με τη ζάχαρη και όταν οι ερευνητές τα εξέθεσαν σε ψυχρό περιβάλλον, αμέσως αναζήτησαν την έξοδο.

Ανθεκτικά

Το εύρημα αυτό σημαίνει ότι το ένζυμο PGC-1alpha1 είχε κάνει τα ζώα ανθεκτικά στα στρεσογόνα ερεθίσματα και στην επαπειλούμενη κατάθλιψη. Ωστόσο οι ερευνητές ήξεραν πως αυτό δεν οφειλόταν στο ότι το ένζυμο επηρέασε απευθείας τα κύτταρα του εγκεφάλου τους, διότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον αφού το συγκεκριμένο ένζυμο είναι απλώς ένας «διεγέρτης», δηλαδή ενεργοποιεί ορισμένα γονίδια που επηρεάζουν ποικίλες χημικές διεργασίες στον οργανισμό.

Επρεπε λοιπόν να βρουν ποιες ακριβώς διεργασίες επηρέαζε το PGC-1alpha1. Ετσι, αναζήτησαν στα γενετικώς τροποποιημένα ζώα όσες ήταν πολύ πιο έντονες από το φυσιολογικό και κατέληξαν σε μία, που αφορά την ουσία κυνουρενίνη.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η κυνουρενίνη συσσωρεύεται στο αίμα ζώων και ανθρώπων έπειτα από το στρες και έχει τη δυνατότητα να φτάνει έως τον εγκέφαλο, ενώ μελέτες σε ανθρώπους έχουν δείξει ότι είναι αυξημένη στους πάσχοντες από κατάθλιψη και άλλα ψυχικά νοσήματα.

Ωστόσο στα γενετικώς τροποποιημένα ποντίκια της παρούσας μελέτης, η κυνουρενίνη δεν προλάβαινε να φτάσει έως τον εγκέφαλο, διότι μόλις παραγόταν τη δέσμευε μία πρωτεΐνη που παραγόταν σε αντίδραση στα μηνύματα της PGC-1alpha1 και τη μετέτρεπε σε ένα οξύ που δεν μπορεί να φτάσει στον εγκέφαλο. Ετσι, ο εγκέφαλος των ζώων ήταν προστατευμένος από τις στρεσογόνες επιθέσεις που δεχόταν συνεχώς.

Και σε ανθρώπους

Για να εξασφαλίσουν ότι τα ευρήματα αυτά αφορούν τους ανθρώπους, οι ερευνητές ζήτησαν από μια ομάδα ενήλικων εθελοντών να ολοκληρώσουν ένα πρόγραμμα συχνών προπονήσεων διαρκείας τριών εβδομάδων, κατά το οποίο έπρεπε να κάνουν επί 40 έως 50 λεπτά τη φορά τζόγκινγκ ή ποδηλασία με μέτρια ταχύτητα.

Πριν και μετά το πρόγραμμα οι ερευνητές τούς υπέβαλαν σε βιοψίες μυών που έδειξαν ότι στη λήξη των τριών εβδομάδων τα μυϊκά κύτταρά τους περιείχαν πολύ υψηλότερα επίπεδα από το ένζυμο PGC-1alpha1 και από την πρωτεΐνη που μετατρέπει την κυνουρενίνη στη μορφή που δεν φτάνει στον εγκέφαλο.

Με απλά λόγια, όλα αυτά σημαίνουν ότι κάθε φορά που γυμναζόμαστε, θωρακιζόμαστε από την κατάθλιψη μέσω φυσικών, βιολογικών μηχανισμών, κοινών σε ανθρώπους και ζώα. Συνεπώς, αν νιώθετε το στρες της ζωής να συσσωρεύεται, καλό θα ήταν να πάτε για λίγο τρέξιμο. Μπορεί να είναι ό,τι χρειάζεστε, για να αντέξετε.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία