ΜΑΣ ΔΟΚΙΜΑΣΑΝ

Η παχυσαρκία προκαλεί 4 στα 10 κρούσματα καρκίνου

tromekala

Επιστήμονες από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας εξέτασαν πάνω από 1.000 μελέτες και διαπίστωσαν ότι τα περιττά κιλά ευθύνονται για τουλάχιστον 13 μορφές καρκίνου

Ισχυρά στοιχεία που συσχετίζουν τα περιττά κιλά με τουλάχιστον 13 μορφές καρκίνου εντόπισε ομάδα εργασίας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) επανεξετάζοντας τα ευρήματα περισσότερων από 1.000 μελετών.

Οπως γράφουν οι επιστήμονες στην «Ιατρική Επιθεώρηση της Νέας Αγγλίας» (NEJM), είναι ήδη τεκμηριωμένο ότι πέντε καρκίνοι είναι πολύ συχνότεροι στους υπέρβαρους και στους παχύσαρκους ανθρώπους. Αυτοί είναι το αδενοκαρκίνωμα του οισοφάγου, ο καρκίνος του παχέος εντέρου, του μαστού μετά την εμμηνόπαυση και οι καρκίνοι της μήτρας και του νεφρού.

Η νέα ανάλυση αποδεικνύει ότι υπάρχουν ακόμα οκτώ καρκίνοι που σχετίζονται έντονα με το περιττό λίπος: ο καρκίνος στην καρδιακή μοίρα του στομάχου (είναι το τμήμα του στομάχου που βρίσκεται πιο κοντά στον οισοφάγο), του ήπατος, της χοληδόχου κύστεως, του παγκρέατος, του θυρεοειδούς, των ωοθηκών, το πολλαπλούν μυέλωμα (είναι καρκίνος του αίματος) και το μηνιγγίωμα (είναι όγκος του εγκεφάλου, ο οποίος στο 85% των περιπτώσεων είναι καλοήθης αλλά στο 15% κακοήθης).

Οπως δήλωσε στην εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς» ο δρ Γκράχαμ Κόλντιτζ, καθηγητής Ιατρικής και Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, στο Σεντ Λούις, οι καρκίνοι αυτοί ευθύνονται για το 42% όλων των νέων διαγνώσεων καρκίνου.

«Μόνο το κάπνισμα μπορεί να συγκριθεί με την παχυσαρκία ως περιβαλλοντικός παράγων κινδύνου για καρκίνο» είπε. «Και αυτό είναι πολύ σημαντικό μήνυμα για τους μη καπνιστές. Πλέον η παχυσαρκία βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των παραγόντων που πρέπει να μας προβληματίζουν».

Ο δρ Κόλντιτζ που ηγήθηκε της ομάδας εργασίας της Διεθνούς Υπηρεσίας Ερευνας του Καρκίνου (IARC), η οποία υπάγεται στον ΠΟΥ, εξήγησε ότι το περιττό σωματικό βάρος σχετίζεται με σημαντικές μεταβολικές και ορμονικές δυσλειτουργίες καθώς και με τη χρόνια φλεγμονή – παράγοντες που παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη του καρκίνου.

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, υπάρχουν μερικές (λίγες) ενδείξεις ότι τα περιττά κιλά θα μπορούσαν να σχετίζονται και με τρεις ακόμα μορφές καρκίνου: του μαστού στους άνδρες, του προστάτη και το διάχυτο λέμφωμα από μεγάλα Β-κύτταρα (είναι η πιο συχνή μορφή μη Χότζκιν λεμφώματος).

Αντιθέτως, είναι ανεπαρκή τα στοιχεία για να συσχετισθεί η παχυσαρκία με τον καρκίνο του οισοφάγου εκ πλακωδών κυττάρων, του κατώτερου στομάχου (σώμα, πυλωρικό άντρο), του πνεύμονα, της χοληφόρου οδού, του μελανώματος στο δέρμα, των όρχεων, της ουροποιητικής οδού και με τα γλοιώματα του εγκεφάλου ή του νωτιαίου μυελού.

Με βάση τον ΔΜΣ

Στις μελέτες που εξέτασαν οι ερευνητές, ο κίνδυνος καρκίνου αυξανόταν με τις τιμές Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) πάνω από το φυσιολογικό, δηλαδή πάνω από 25 kg/m2 και σε μερικές μορφές καρκίνου αυξανόταν κατ’ αναλογία με τα περιττά κιλά (όσο περισσότερα τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος).

Μπορεί άραγε το αδυνάτισμα να μειώσει τον κίνδυνο αυτόν; «Αν και έρευνες σε ζώα υποδηλώνουν πως ναι, ανάλογη μελέτη σε ανθρώπους είναι πολύ δύσκολο να γίνει, διότι λίγοι αδυνατίζουν και κατορθώνουν να μην ξαναπαχύνουν ποτέ» απαντά ο δρ Κόλντιτζ. «Ετσι, η προτεραιότητά μας πρέπει να είναι εξαρχής η αποφυγή των περιττών κιλών».

Ο ΔΜΣ υπολογίζεται όταν διαιρεθεί το βάρος (σε κιλά) με το τετράγωνο του ύψους σε μέτρα (kg/m2). Οι τιμές του από 18,5 έως 24,9 σημαίνουν φυσιολογικό βάρος, από 25 έως 29,9 υπέρβαρο άτομο και από 30 και πάνω παχυσαρκία.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

Advertisements

Η γυμναστική μάς προστατεύει από 13 μορφές καρκίνου

trome kala

Όποιος χρειάζεται ένα ισχυρό κίνητρο για να σηκωθεί από την καρέκλα και να αρχίσει να γυμνάζεται, μπορεί να το βρει σε μία νέα ανάλυση που αποκαλύπτει ότι, εκτός από όλα τα άλλα οφέλη που παρέχει στην υγεία, η συστηματική γυμναστική μειώνει σημαντικά και τον κίνδυνο εκδηλώσεως όχι μίας ούτε δύο, αλλά 13 διαφορετικών μορφών καρκίνου.

Μάλιστα η αντικαρκινική δράση της δεν περιορίζεται στους ανθρώπους με φυσιολογικό σωματικό βάρος, αλλά επεκτείνεται και σε όσους διαθέτουν περιττά κιλά.

Η άποψη ότι η άσκηση μειώνει την επιρρέπεια στον καρκίνο ασφαλώς δεν είναι καινούργια. Πολλές μελέτες κατά το παρελθόν έχουν δείξει πως όσοι γυμνάζονται συστηματικά τείνουν να εκδηλώνουν καρκίνο με μειωμένη συχνότητα, σε σύγκριση με όσους διάγουν καθιστική ζωή.

Ωστόσο οι μελέτες αυτές είχαν ως επί το πλείστον εστιασθεί στην δυνητική συσχέτιση μεταξύ της γυμναστικής και ορισμένων συχνών καρκίνων, όπως αυτός του μαστού στις γυναίκες και οι καρκίνοι του παχέος εντέρου και του πνεύμονα στα δύο φύλα. Έτσι, ανοικτό παρέμενε το ερώτημα αν θα μπορούσε να δράσει προστατευτικά και εναντίον άλλων μορφών της νόσου.

Για να βρουν μία απάντηση, επιστήμονες από το Εθνικό Ίδρυμα Καρκίνου (NCI) των ΗΠΑ, το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και από ερευνητικά κέντρα ανά τον κόσμο, εξέτασαν συνδυαστικά 12 μεγάλες επιδημιολογικές μελέτες που άρχισαν πριν από πολλά χρόνια σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Οι μελέτες αυτές είχαν συμπεριλάβει 1,44 εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες που είχαν συμπληρώσει αναλυτικά ερωτηματολόγια για την άσκηση, την ένταση και τη συχνότητά της.

Οι μελέτες είχαν επίσης καταγράψει ποιοι και πόσοι εθελοντές εκδήλωσαν καρκίνο έπειτα από τουλάχιστον μία δεκαετία παρακολούθησης.

Όπως γράφουν οι ερευνητές στο τρέχον τεύχος του ιατρικού περιοδικού «JAMA Internal Medicine», χρησιμοποιώντας εξελιγμένες μεθόδους στατιστικής ανάλυσης κατόρθωσαν να υπολογίσουν πόσο επηρέαζε η ήπιας ή μεγάλης εντάσεως γυμναστική (λ.χ. το βάδην και το τζόγγινγκ, αντιστοίχως) τις πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου.

Η επίδρασή της απεδείχθη ότι ήταν καθοριστική. Ακόμα και οι εθελοντές που γυμνάζονταν με μέτρια ένταση και για λίγη ώρα τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας είχαν σημαντικά λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν τις 13 μορφές καρκίνου, σε σύγκριση με όσους δεν γυμνάζονταν καθόλου.

Οι καρκίνοι αυτοί ήταν του μαστού, του πνεύμονα και του παχέος εντέρου (σε συμφωνία και με τις παλαιότερες μελέτες), αλλά και του ήπατος, του οισοφάγου, του νεφρού, του στομάχου, του ενδομητρίου, του αίματος, του μυελού των οστών, της κεφαλής & τραχήλου, του πρωκτού και της ουροδόχου κύστεως.

Η νέα ανάλυση έδειξε ακόμα πως όσο περισσότερο γυμνάζονταν οι εθελοντές, τόσο το καλύτερο. Όταν συγκρίθηκαν εκείνοι που γυμνάζονταν περισσότερο απ’ όλους με εκείνους που γυμνάζονταν λιγότερο απ’ όλους, οι καλογυμνασμένοι διαπιστώθηκε ότι είχαν κατά 20% λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν τις περισσότερες από τις 13 προαναφερθείσες μορφές καρκίνου.

Ακόμα καλύτερο, δε, ήταν το εύρημα ότι η προστατευτική δράση της άσκησης παρέμεινε ισχυρή όταν οι ερευνητές συνυπολόγισαν το σωματικό βάρος των εθελοντών. Στην πραγματικότητα, οι υπέρβαροι και παχύσαρκοι εθελοντές που γυμνάζονταν συστηματικά, διέτρεχαν μειωμένο κίνδυνο καρκίνου σε σχέση με τους υπέρβαρους που περνούσαν τις μέρες τους αναπαυτικά καθισμένοι στις καρέκλες.

Ναι μεν, αλλά…

Βέβαια, η νέα ανάλυση συσχέτισε την συστηματική γυμναστική με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης δύο άλλων μορφών καρκίνου: του κακοήθους μελανώματος στο δέρμα και του βραδέως εξελισσόμενου καρκίνου του προστάτη.

Τα ευρήματα αυτά μπορούν εύκολα να ερμηνευθούν με βάση δύο χαρακτηριστικά των ασκουμένων, έσπευσε να εξηγήσει ο επικεφαλής ερευνητής δρ Στήβεν Μουρ, από το NCI. Το πρώτο είναι πως οι ασκούμενοι είθισται να γυμνάζονται (και) σε υπαίθριους χώρους, επομένως «είναι πιθανότερο να υποστούν ηλιακά εγκαύματα, συγκρινόμενοι με όσους περπατούν σπανίως κάτω από τον ήλιο – και τα εγκαύματα είναι ισχυρός παράγοντας κινδύνου για μελάνωμα», είπε.

Πρακτικά αυτό σημαίνει πως ποτέ δεν πρέπει να βγαίνετε για τζόγγινγκ ή βάδην, δίχως να αλείψετε πρώτα όλα τα εκτεθειμένα τμήματα του σώματός σας με άφθονο αντηλιακό, καθώς και ότι θα αποφεύγετε την υπαίθρια άσκηση τις ώρες που «καίει» περισσότερο ο ήλιος – ειδάλλως θα πρέπει να φοράτε ρούχα που καλύπτουν το σώμα, καπέλο με φαρδύ γείσο και, βεβαίως, γυαλιά ηλίου.

Όσον αφορά τους βραδέως εξελισσόμενους προστατικούς όγκους, η αυξημένη συχνότητά τους μπορεί να εξηγηθεί πολύ απλά με την αυξημένη προσοχή που δίνουν οι ασκούμενοι στην υγεία τους – μία προσοχή που εκφράζεται και με τα πιο συχνά τσεκ απ, τα οποία μοιραία αποκαλύπτουν και την παρουσία μη απειλητικών όγκων, είπε ο δρ Μουρ.

Πώς μπορεί, όμως, να μας προστατεύει η άσκηση από τον καρκίνο; Ο αιτιολογικός μηχανισμός δεν έχει ακόμα αποσαφηνιστεί, αλλά πιθανότατα αποτελεί συνδυασμό ορμονικών μεταβολών, φλεγμονωδών διεργασιών, μεταβολικών λειτουργιών και ενεργειακής ισορροπίας, απάντησε ο δρ Μουρ, που είναι ο ίδιος δρομέας.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ – ΤΡΕΧΩ


Γαλακτικό οξύ: Αθωώνοντας τον… δαίμονα του πιασίματος

trome kala

«Δεν μπορώ άλλο, γαλάκτωσα!». Οι λίγο πιο έμπειροι δρομείς θα έχετε ακούσει αρκετές φορές τη συγκεκριμένη ατάκα σε προπονήσεις ή αγώνες. Είναι από τις δημοφιλέστερες εκφράσεις που χρησιμοποιούνται για να περιγραφεί η κόπωση και το σφίξιμο που νιώθει ο δρομέας στους μυς του.

Το γαλακτικό οξύ είναι ένα μεταβολικό υποπροϊόν που σχηματίζεται στους μυς όταν εργάζονται και οι απαιτήσεις του οργανισμού σε ενέργεια αυξάνονται. Κατά το παρελθόν έχει δαιμονοποιηθεί και συνεπώς κατηγοριοποιηθεί στους εχθρούς των αθλητών.

Οι κακές γλώσσες έλεγαν πως δεν συνεισφέρει στην καλύτερη απόδοση· αντιθέτως, το γαλακτικό οξύ έχει κατηγορηθεί ότι προκαλεί κόπωση των μυών ενώ ευθύνεται και για τους πόνους από το πιάσιμο.

Εάν όμως παίζαμε με τους επιστήμονες το παιχνίδι αλήθεια ή ψέματα, εκείνοι θα απαντούσαν με κατηγορηματικό τρόπο ότι όλα τα παραπάνω είναι αναληθή.

«Ο,τι παράγει από τη φύση του ο ανθρώπινος οργανισμός δεν μπορεί να είναι βλαπτικό. Αυτές οι αντιλήψεις έχουν αναθεωρηθεί» τονίζει ο αναπληρωτής καθηγητής στο ΤΕΦΦΑ του Πανεπιστημίου Αθηνών, ειδικός στην άσκηση για όλους, Νικήτας Νικηταράς.

Αλλωστε, πρόσφατες έρευνες αθωώνουν το γαλακτικό οξύ, με τους ερευνητές να επιμένουν ότι οι παλιές θεωρίες πρέπει να παραμεριστούν.

Οι αλήθειες και τα ψέματα για το γαλακτικό οξύ μέσα από επτά ερωτήσεις:

Τι είναι το γαλακτικό οξύ;

«Παράγεται κατά την έντονη άσκηση και συνεπώς αποτελεί προϊόν του ανθρώπινου εργοστασίου» απαντά ο κ. Νικηταράς σε εκείνους που ακόμη πιστεύουν ότι το γαλακτικό οξύ είναι απόβλητο.

Αντίθετα, νεότερα δεδομένα δείχνουν ότι πρόκειται για έναν σημαντικό βοηθό του οργανισμού, ιδίως όταν αυτός καλείται να αντεπεξέλθει σε πιεστικές και κοπιαστικές καταστάσεις.

tromekala

Πώς και πότε το παράγει ο οργανισµός;

Το σώμα παράγει γαλακτικό οξύ όταν διασπά υδατάνθρακες για ενέργεια. Κατά την υπομέγιστη προπόνηση, το λίπος είναι η κύρια πηγή ενέργειας που χρησιμοποιεί ο οργανισμός.

Ομως, όταν ο αθλητής φθάσει στο 50% της μέγιστης ικανότητάς του, ο οργανισμός στρέφεται στους υδατάνθρακες για να τροφοδοτήσει την άσκηση. Οσο περισσότερο χρησιμοποιεί τους υδατάνθρακες τόσο περισσότερο γαλακτικό οξύ παράγει.

Είναι ένοχο για τη µυϊκή κόπωση;

Οι αθλητές και κυρίως οι προπονητές παλαιάς κοπής πιστεύουν ότι το γαλακτικό οξύ ευθύνεται για τη μυϊκή κόπωση, επειδή τους οξειδώνει αρκετά ώστε να συσπώνται αποτελεσματικά. Αυτή όμως η πεποίθηση είναι αναληθής. Και αυτό γιατί το γαλακτικό οξύ δεν ευθύνεται για τη διαδικασία αυτή.

Μάλιστα, πρόσφατες μελέτες συνδέουν το γαλακτικό οξύ με τον περιορισμό της κόπωσης καθώς μετριάζει τις επιπτώσεις ενός φαινομένου που ονομάζεται αποπόλωση.

Προκαλεί πιάσιµο των µυών;

Η απάντηση που δίνουν οι επιστήμονες είναι κατηγορηματική και συνοψίζεται στο «όχι». Απόδειξη; Οταν κάποιος διανύει μεγάλες αποστάσεις ακολουθώντας μια άσκηση χαμηλής έντασης παράγει πολύ λίγο γαλακτικό οξύ, αλλά την επόμενη ημέρα οι μύες είναι ιδιαίτερα πιασμένοι.

Συνεπώς, σύμφωνα με τους ίδιους, το πιάσιμο είναι μια ζημιά που προκαλείται από οξειδωτικό στρες και φλεγμονή.

«Ο τρόπος με τον οποίο τελειώνουν οι αθλητές την άσκηση είναι το ωμέγα της προπόνησης. Οι ασκήσεις αποθεραπείας ώστε να επανέλθουν οι μύες στη φυσική τους διάσταση αλλά και το μπάνιο πρέπει να αποτελούν μέρος της ρουτίνας τους, ώστε να χαλαρώσει το μυϊκό σύστημα» τονίζει ο κ. Νικηταράς.

Το γαλακτικό οξύ συνεισφέρει στην άσκηση;

Η αναγέννηση των μιτοχονδρίων έχει συνδεθεί με την παραγωγή γαλακτικού οξέος. Η ανακάλυψη έγινε το 2006 από τους ερευνητές του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

Τότε ο καθηγητής Φυσιολογίας της Ασκησης Τζορτζ Μπρουκς κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: «Η άσκηση αυξάνει την παραγωγή μιτοχονδρίων στα μυϊκά κύτταρα. Στα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας – δηλαδή, στα μιτοχόνδρια – το γαλακτικό οξύ καίγεται ως καύσιμο».

Οι καλύτεροι αθλητές παράγουν λιγότερο;

Το παράδειγμα των Αμερικανών Μάικλ Φελπς και Μεμπ Κεφλεζίγκι πιθανόν να προκαλέσει αρχικά σύγχυση, είναι όμως ενδεικτικό για το πόσο ωφέλιμο είναι το γαλακτικό οξύ.

Μερικοί από τους καλύτερους αθλητές, όπως ο πολυολυμπιονίκης κολυμβητής και ο πρωταθλητής μαραθωνοδρόμος, φαίνεται να παράγουν λιγότερο γαλακτικό οξύ κατά την έντονη άσκηση συγκριτικά με αθλητές μικρότερου βεληνεκούς.

Σε αυτό το εύρημα πατούσαν και οι παλαιότερες θεωρίες: πίστευαν, δηλαδή, ότι το γαλακτικό οξύ είναι ένα υποπροϊόν – ή ακόμη χειρότερα ένα τοξικό απόβλητο – που όχι μόνο δεν βοηθά στις επιδόσεις των αθλητών αλλά τις σαμποτάρει προκαλώντας μυϊκή κόπωση.

Γι’ αυτό και μερίδα προπονητών ακολουθούσε πιστά τον κανόνα του γαλακτικού κατωφλιού – συμβούλευαν δηλαδή τους αθλητές να μην ξεπερνούν το σημείο έντασης της άσκησης που πυροδοτεί την παραγωγή και συσσώρευση γαλακτικού οξέος.

Τελικά, ποιο είναι το µυστικό των πρωταθλητών;  

Τόσο ο Φελπς όσο και ο Κεφλεζίγκι δεν παράγουν λιγότερο γαλακτικό οξύ για να αποδίδουν περισσότερο. Αντίθετα, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι χρησιμοποιούν περισσότερο για την παραγωγή ενέργειας.

Ειδικότερα έχει υπολογιστεί  ότι περίπου το 75% του γαλακτικού οξέος που παράγεται εντός των μυϊκών κυττάρων χρησιμοποιείται ως καύσιμο και το υπόλοιπο 25% διαρρέει στο αίμα.

Οι επιστήμονες συμπεραίνουν λοιπόν ότι οι αθλητές που σπάνε τα ρεκόρ καίνε το 85% του γαλακτικού οξέος και γι’ αυτό στο αίμα τους ανιχνεύονται μικρότερες ποσότητες.

«Σε κάθε περίπτωση», επισημαίνει ο κ. Νικηταράς, «οι αθλούμενοι θα πρέπει να έχουν το εξής κατά νου: ο Ιπποκράτης ήταν μεν υπέρμαχος της άσκησης με μέτρο, όμως δεν παρέλειψε να δώσει συμβουλές για τον πρωταθλητισμό.

»Ελεγε, λοιπόν, ότι οι αθλητές θα πρέπει να γνωρίζουν ότι όσο πιο αργά και όσο πιο σταδιακά οδηγήσουν τον οργανισμό τους στην κατάκτηση μιας επίδοσης τόσο πιο σίγουρο είναι ότι θα διατηρήσουν την επίδοση αυτή. Και αυτό συνάδει με τα επιστημονικά τεκμήρια».

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ – ΤΡΕΧΩ


Ασπίδα στην κατάθλιψη η γυμναστική

tromekala

Η γυμναστική μπορεί να προφυλάξει το μυαλό από την κατάθλιψη μέσω άγνωστων έως τώρα επιδράσεων που ασκεί στους μυς, σύμφωνα με νέα μελέτη σε ποντίκια που επιβεβαιώθηκε και σε ανθρώπους.

Το εύρημα αυτό μπορεί να έχει ευρείες επιδράσεις σε όσους νιώθουν ότι οι στενοχώριες της ζωής απειλούν την ψυχική υγεία τους, γράφει η εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς».

Οι ειδικοί ξέρουν εδώ και χρόνια ότι ακόμα και το ήπιο στρες, αν είναι συνεχές, μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη της κατάθλιψης και άλλων διαταραχών της ψυχικής διάθεσης.

Ξέρουν επίσης ότι η άσκηση δρα προστατευτικά εναντίον της κατάθλιψης, καθώς αλλεπάλληλες μελέτες σε ζώα και σε ανθρώπους έχουν δείξει ότι με κάποιο τρόπο αυξάνει τη συναισθηματική ανθεκτικότητα.

Ωστόσο, έως τώρα δεν ήξεραν πώς ακριβώς προστατεύει την ψυχική υγεία.

Για να βρουν απάντηση, επιστήμονες από το Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Καρολίνσκα, στη Στοκχόλμη, εξέτασαν τη συμπεριφορά και την εγκεφαλική λειτουργία μιας ομάδας κοινών ποντικιών, στα οποία συχνά αλλά διακοπτόμενα προκαλούσαν ήπιο στρες (λ.χ. τα περιόριζαν σε ένα χώρο ή αναβόσβηναν τα φώτα).

Μέχρι το πέρας πέντε εβδομάδων, τα ζώα επιδείκνυαν συμπεριφορές που οι ερευνητές ξέρουν ότι υποδηλώνουν κατάθλιψη: είχαν χάσει βάρος, δεν αναζητούσαν τις λιχουδιές με ζάχαρη που άφηναν οι ερευνητές στα κλουβιά τους (αυτό υποδηλώνει ότι δεν ένιωθαν πια ευχαρίστηση) και αδιαφορούσαν αν έκανε παγωνιά ή όχι στον χώρο όπου βρίσκονταν (κανονικά, θα έπρεπε να προσπαθούν να βρουν διέξοδο από το ψύχος).

Οι ερευνητές επανέλαβαν το ίδιο ακριβώς πείραμα με άλλη ομάδα ποντικιών, τα οποία ήταν γενετικώς τροποποιημένα ώστε να υπερπαράγουν ένα ένζυμο γνωστό ως PGC-1alpha1. Προγενέστερες μελέτες σε ποντίκια και σε ανθρώπους έχουν δείξει ότι το συγκεκριμένο ένζυμο υπερπαράγεται από τους μυς κατά τη γυμναστική και οι ερευνητές ήθελαν να εξακριβώσουν αν είναι αυτό που προστατεύει τον εγκέφαλο από την κατάθλιψη.

Οπως διαπίστωσαν οι ερευνητές, τα γενετικώς τροποποιημένα ποντίκια επέδειξαν απλώς συμπτώματα ενόχλησης: έχασαν μεν λίγο βάρος, αλλά εξακολούθησαν να αναζητούν τις λιχουδιές με τη ζάχαρη και όταν οι ερευνητές τα εξέθεσαν σε ψυχρό περιβάλλον, αμέσως αναζήτησαν την έξοδο.

Ανθεκτικά

Το εύρημα αυτό σημαίνει ότι το ένζυμο PGC-1alpha1 είχε κάνει τα ζώα ανθεκτικά στα στρεσογόνα ερεθίσματα και στην επαπειλούμενη κατάθλιψη. Ωστόσο οι ερευνητές ήξεραν πως αυτό δεν οφειλόταν στο ότι το ένζυμο επηρέασε απευθείας τα κύτταρα του εγκεφάλου τους, διότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον αφού το συγκεκριμένο ένζυμο είναι απλώς ένας «διεγέρτης», δηλαδή ενεργοποιεί ορισμένα γονίδια που επηρεάζουν ποικίλες χημικές διεργασίες στον οργανισμό.

Επρεπε λοιπόν να βρουν ποιες ακριβώς διεργασίες επηρέαζε το PGC-1alpha1. Ετσι, αναζήτησαν στα γενετικώς τροποποιημένα ζώα όσες ήταν πολύ πιο έντονες από το φυσιολογικό και κατέληξαν σε μία, που αφορά την ουσία κυνουρενίνη.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η κυνουρενίνη συσσωρεύεται στο αίμα ζώων και ανθρώπων έπειτα από το στρες και έχει τη δυνατότητα να φτάνει έως τον εγκέφαλο, ενώ μελέτες σε ανθρώπους έχουν δείξει ότι είναι αυξημένη στους πάσχοντες από κατάθλιψη και άλλα ψυχικά νοσήματα.

Ωστόσο στα γενετικώς τροποποιημένα ποντίκια της παρούσας μελέτης, η κυνουρενίνη δεν προλάβαινε να φτάσει έως τον εγκέφαλο, διότι μόλις παραγόταν τη δέσμευε μία πρωτεΐνη που παραγόταν σε αντίδραση στα μηνύματα της PGC-1alpha1 και τη μετέτρεπε σε ένα οξύ που δεν μπορεί να φτάσει στον εγκέφαλο. Ετσι, ο εγκέφαλος των ζώων ήταν προστατευμένος από τις στρεσογόνες επιθέσεις που δεχόταν συνεχώς.

Και σε ανθρώπους

Για να εξασφαλίσουν ότι τα ευρήματα αυτά αφορούν τους ανθρώπους, οι ερευνητές ζήτησαν από μια ομάδα ενήλικων εθελοντών να ολοκληρώσουν ένα πρόγραμμα συχνών προπονήσεων διαρκείας τριών εβδομάδων, κατά το οποίο έπρεπε να κάνουν επί 40 έως 50 λεπτά τη φορά τζόγκινγκ ή ποδηλασία με μέτρια ταχύτητα.

Πριν και μετά το πρόγραμμα οι ερευνητές τούς υπέβαλαν σε βιοψίες μυών που έδειξαν ότι στη λήξη των τριών εβδομάδων τα μυϊκά κύτταρά τους περιείχαν πολύ υψηλότερα επίπεδα από το ένζυμο PGC-1alpha1 και από την πρωτεΐνη που μετατρέπει την κυνουρενίνη στη μορφή που δεν φτάνει στον εγκέφαλο.

Με απλά λόγια, όλα αυτά σημαίνουν ότι κάθε φορά που γυμναζόμαστε, θωρακιζόμαστε από την κατάθλιψη μέσω φυσικών, βιολογικών μηχανισμών, κοινών σε ανθρώπους και ζώα. Συνεπώς, αν νιώθετε το στρες της ζωής να συσσωρεύεται, καλό θα ήταν να πάτε για λίγο τρέξιμο. Μπορεί να είναι ό,τι χρειάζεστε, για να αντέξετε.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία


Video:Κάψε 1000 θερμίδες σπίτι σου

trome kala fitness

Ο κακός καιρός δεν είναι δικαιολογία για να μην πας για τρέξιμο ή στο γυμναστήριο.

Πιάσε τα βαράκια κάτω από το κρεββάτι και ξεκίνα…


Η προπόνηση που κόβει την όρεξη

trome kala

Μπορεί η γυμναστική να ρυθμίσει πόσο θα φάμε; Νέες μελέτες υποδηλώνουν πως αν ασχοληθούμε με το κατάλληλο είδος γυμναστικής, μπορούμε όντως να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρά το σώμα μας με το φαγητό. Και αυτό δεν έχει σχέση με την καύση των θερμίδων αλλά με τις ορμόνες που επηρεάζει η άσκηση.

Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Ουαϊόμινγκ δημοσίευσαν πέρυσι μελέτη με μια ομάδα γυναικών οι οποίες έκαναν τζόγκινγκ, βάδιζαν ή κάθονταν ακίνητες επί μία ώρα ισάριθμες εναλλασσόμενες ημέρες. Στο τέλος κάθε ώρας, οι ερευνητές τούς έπαιρναν αίμα για να μετρήσουν τα επίπεδα ορισμένων ορμονών και στη συνέχεια τις οδηγούσαν σε ένα δωμάτιο με μπουφέ, όπου μπορούσαν να φάνε ό,τι ήθελαν.

Η ανθρώπινη όρεξη είναι ένας πολύπλοκος μηχανισμός που άγεται από μηνύματα του εγκεφάλου, των εντέρων, των λιπωδών κυττάρων, των αδένων, των γονιδίων και της ψυχής. Εν τούτοις, ορισμένες ορμόνες που σχετίζονται με την όρεξη, ιδίως η γκρελίνη που την «ανοίγει», είναι γνωστό ότι καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό πόσο πολύ θα φάμε.

Προγενέστερες μελέτες έχουν δείξει ότι η γυμναστική τυπικά αυξάνει την παραγωγή της γκρελίνης – συνεπώς οι γυναίκες του Ουαϊόμινγκ θα έπρεπε να τρώνε πολύ περισσότερο έπειτα από μία ώρα τρεξίματος απ’ ό,τι έπειτα από μία ώρα βάδισης ή ακινησίας. Ωστόσο αυτό δεν συνέβη. Αντιθέτως, κατανάλωσαν μερικές εκατοντάδες θερμίδες λιγότερες απ’ όσες είχαν κάψει με το τζόγκινγκ.

Οπως ανακάλυψαν οι ερευνητές, αυτό συνέβη λόγω της ταυτόχρονης αύξησης στα επίπεδα ορισμένων ορμονών που επιφέρουν το αίσθημα κορεσμού της πείνας. Αυτές οι ορμόνες του κορεσμού εντοπίσθηκαν πολύ πρόσφατα και εξακολουθούν να αποτελούν μυστήριο για τους ερευνητές. Αυτό, όμως, που έχει διαπιστωθεί είναι ότι «λένε» στον οργανισμό πως προσέλαβε αρκετά «καύσιμα» και πρέπει να σταματήσει να τρώει.

Τα αυξημένα επίπεδα των ορμονών του κορεσμού «σίγασαν» την γκρελίνη, ήταν το συμπέρασμα των ερευνητών, οι οποίοι ανακάλυψαν επίσης πως ούτε κατά τη βάδιση ούτε με την ακινησία συνέβαινε κάτι ανάλογο, με αποτέλεσμα οι γυναίκες να καταναλώνουν πολύ περισσότερες θερμίδες απ’ όσες είχαν κάψει.

Μια σχετιζόμενη μελέτη που δημοσιεύθηκε προ διμήνου εξέτασε τις επιδράσεις της ήπιας άσκησης στις ορμόνες του κορεσμού. Οπως έδειξε, έπειτα από 12 εβδομάδες συστηματικού τζόγκινγκ με αργό ρυθμό μια ομάδα υπέρβαρων ανδρών και γυναικών, που διήγαν καθιστική ζωή πριν ενταχθούν τη μελέτη, άρχισαν να μειώνουν υποσυνείδητα τις ποσότητες του φαγητού που κατανάλωναν.

Πριν αρχίσουν οι 12 εβδομάδες του χαλαρού τζόγκινγκ, οι ερευνητές έκαναν το εξής πείραμα: έδωσαν στους εθελοντές δύο ειδών μίλκσεϊκ, το ένα εκ των οποίων περιείχε πρόσθετες τεχνητές γλυκαντικές ουσίες ούτως ώστε να παρέχει 600 θερμίδες και το άλλο ήταν δίχως πρόσθετα γλυκαντικά (παρείχε 246 θερμίδες).

Τις ημέρες που οι εθελοντές ήπιαν το μίλκσεϊκ με τα πρόσθετα γλυκαντικά έφαγαν πολύ περισσότερο απ’ ό,τι όταν ήπιαν την πιο υγιεινή εκδοχή του. Η ρύθμιση της όρεξής τους ήταν εκτός ελέγχου, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Τα αποτελέσματα

Και μετά άρχισε το τζόγκινγκ – και τρεις μήνες αργότερα οι εθελοντές κατανάλωναν λιγότερες θερμίδες ανά ημέρα όταν έπιναν το παχυντικό μίλκσεϊκ. «Η γυμναστική βελτίωσε την ικανότητα του σώματός τους να αξιολογεί τις θερμίδες που έχει προσλάβει και να προσαρμόζει πόσες ακόμα χρειάζεται την υπόλοιπη ημέρα», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Κάτια Μαρτίνς, καθηγήτρια στο Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστήμης & Τεχνολογίας στο Τρόντχαϊμ.

Ωστόσο, δεν είναι όλες οι ασκήσεις κατάλληλες για τη ρύθμιση της όρεξης. Οι έως τώρα μελέτες υποδηλώνουν πως πιο αποτελεσματικό απ’ όλα είναι το τζόγκινγκ – και ότι πρέπει κάποιος να επιμείνει για αρκετούς μήνες έως ότου ανακτήσει τον έλεγχο της όρεξής του, κατά την δρα Μαρτίνς.

 

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία


Τέσσερα Λεπτά Γυμναστικής Κάνουν Τη Διαφορά

1 trome kala

Είναι ενδεχομένως η πιο δημοφιλής απορία στον κόσμο της φυσικής κατάστασης: πόση άσκηση είναι η ελάχιστη που πρέπει κάποιος να κάνει για να βελτιώσει την αντοχή και να ωφελήσει την υγεία του;

Την – απρόσμενη – απάντηση δίνει μία νέα μελέτη, που δημοσιεύθηκε τον περασμένο μήνα στην επιθεώρηση «PLoS One». Επιστήμονες από το Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστήμης & Τεχνολογίας, στο Τρόντχαϊμ, και άλλα ερευνητικά κέντρα αποφάσισαν να διερευνήσουν το θέμα, επανεξετάζοντας κατ’ αρχήν τις δικές τους προγενέστερες μελέτες, οι οποίες είχαν εξετάσει τις επιδράσεις της γυμναστικής σε διάφορους δείκτες της υγείας και της φυσικής κατάστασης.

Όπως γράφει η εφημερίδα «NewYork Times», οι ερευνητές εστιάσθηκαν στην επονομαζόμενη διαλειμματική προπόνηση. Τί είναι αυτό; Ουσιαστικά πρόκειται για πολύ έντονες ασκήσεις που εκτελούνται για μικρά χρονικά διαστήματα (από 30 δευτερόλεπτα έως λίγα λεπτά), αλλά με διαλείμματα.

Τα τελευταία χρόνια, πολυάριθμες μελέτες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως όταν κάποιος «τα δίνει όλα» για λίγα λεπτά, μετά ξεκουράζεται και επαναλαμβάνει λίγες φορές τον κύκλο έντονη γυμναστική-ανάπαυση, αποκομίζει εξίσου σημαντικά οφέλη με το να ασκείται επί ώρες με μικρότερη ένταση.

Σε μία μελέτη του 2010, λ.χ., επιστήμονες από τον Καναδά κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι με 19 λεπτά διαλειμματικής προπόνησης (οι εθελοντές τους γυμνάζονταν επί 1 λεπτό πολύ έντονα και ξεκουράζονταν άλλο 1), τα μυϊκά κύτταρα υφίσταντο τις ίδιες αλλαγές που προκαλούσαν 90 λεπτά ποδηλασίας με μέτρια ταχύτητα.

Ανάλογα ευρήματα είχαν και οι νορβηγοί ερευνητές, οι οποίοι μελέτησαν επί αρκετά χρόνια τις επιδράσεις 16 λεπτών διαλειμματικής προπόνησης (σε αυτήν, οι εθελοντές τους γυμνάζονταν επί 1 λεπτό με το 90% του μέγιστου καρδιακού ρυθμού τους και ξεκουράζονταν επί 3 λεπτά). Ωστόσο, οι ερευνητές από τη Νορβηγία πίστευαν ότι 16 λεπτά είναι πάρα πολλά.

«Ένα από τα κύρια προβλήματα που επικαλούνται όσοι δεν γυμνάζονται, είναι ότι δεν έχουν χρόνο», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Αρντ Έρικ Τγιόνα, από το Τρόντχαϊμ. Και εξήγησε πως γι’ αυτό τον λόγο αποφάσισε με τους συνεργάτες του να διαπιστώσει αν μπορεί να ωφελήσει μία, μεμονωμένη, 4λεπτη άσκηση.

Έτσι, επιστράτευσαν 26 υπέρβαρους και καθιστικούς αλλά κατά τα άλλα υγιείς μεσήλικες άντρες, τους εξέτασαν για να καθορίσουν την αντοχή, την καρδιαγγειακή και μεταβολική τους υγεία, και στη συνέχεια τους χώρισαν σε δύο ομάδες.

Οι μισοί έκαναν την εξής άσκηση: προθερμαίνονταν για λίγα λεπτά και μετά έτρεχαν με όλη τους τη δύναμη σε έναν κυλιόμενο διάδρομο, με στόχο να φτάσουν το 90% του μέγιστου καρδιακού παλμού τους (ο ρυθμός αυτός είναι τόσο έντονος, ώστε δεν μπορεί κάποιος να μιλήσει με πλήρεις προτάσεις, αλλά απλώς να αρθρώσει μεμονωμένες λέξεις, κατά τον δρα Τγιόνα).

Οι εθελοντές έτρεχαν μεαυτό τον ρυθμό για ένα λεπτό, μετά περπατούσαν με αργό ρυθμό επί τρία λεπτά, και μετά ξαναέτρεχαν, συμπληρώνοντας τέσσερις συνεδρίες διαλειμματικής προπόνησης.

Οι άλλοι μισοί εθελοντές, όμως, έκαναν μόνο μία από τις παραπάνω συνεδρίες. Όλοι οι εθελοντές γυμνάζονταν τρεις φορές την εβδομάδα, επί 10 εβδομάδες.

Στο τέλος του προγράμματος, όλοι οι άντρες είχαν αυξήσει την μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου και είχαν βελτιώσει την αντοχή τους κατά 10% ή περισσότερο. Το ενδιαφέρον, όμως, είναι πως δεν υπήρχαν δραματικές διαφοροποιήσεις μεταξύ των δύο ομάδων.

Και στις δύο ομάδες είχαν επίσης βελτιωθεί οι δείκτες της καρδιαγγειακής και της μεταβολικής υγείας, με σχεδόν όλους τους άντρες να έχουν καλύτερο έλεγχο της γλυκόζης (σάκχαρο) στο αίμα και καλύτερη αρτηριακή πίεση. Και πάλι, τα οφέλη ήταν παραπλήσια, ανεξάρτητα από το αν οι άντρες γυμνάζονταν επί 16 λεπτά ή επί 4, και παρότι ελάχιστοι εθελοντές είχαν χάσει πολύ σωματικό λίπος.

«Το πρόγραμμά μας δεν αποσκοπούσε στο αδυνάτισμα, αλλά στο να βρει πως μπορεί κάποιος να βελτιώσει την φυσική του κατάσταση στον ελάχιστο δυνατό χρόνο», τόνισε ο δρ Τγιόνα.

Τα ευρήματα αποδεικνύουν ότι «το να αποκτήσει κάποιος καλή φυσική κατάσταση δεν απαιτεί μεγάλη προσπάθεια», όσον αφορά τον χρόνο που πρέπει να διαθέσει, επισήμανε ο δρ Τγιόνα.

Τα ακόμα καλύτερα νέα είναι πως δεν χρειάζεται να πάει κάποιος στο γυμναστήριο για να κάνει αυτή την 4λεπτη άσκηση. Ο δρ Τγιόνα λέει πως είτε τρέξει κάποιος για ένα λεπτό στον παρακείμενο λόφο και μετά περπατήσει για 3 λεπτά, είτε κάνει ποδήλατο με όλη του τη δύναμη και μετά χαλαρό, είτε κολυμπήσει σαν να τον κυνηγούν και μετά ήρεμα, θα αποκομίσει τα ίδια οφέλη.

Το κλειδί, λέει, είναι να γυμναστεί κάποιος τόσο έντονα επί 1 λεπτό, ώστε μετά επί 3 λεπτά να είναι ο καρδιακός του ρυθμός επαρκώς αυξημένος (εξυπακούεται πως πριν δοκιμάσετε αυτού του είδους την προπόνηση, θα συμβουλευθείτε τον γιατρό σας).

«Όλοι νομίζουμε μπορούν να διαθέτουν 4 λεπτά, τρεις φορές την εβδομάδα, γι’ αυτού του είδους την άσκηση», κατέληξε ο δρ Τγιόνα.

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ